توهم از امیر مقاره
دیگه قلب تو مثل آهن شده تورو خدا ببین کی اومده یارم شده
اونی که ساختم راهشو براش الان خودش صد راهم شده
تو گل من بودی ولی یه گل مصنوعی یه کاری کردی که به همین زودی
یادت رفت که نور چشم من بودی
اون که میگفت میمونه نیومده رفت که
خودش کاری کرد که افتادش از چشم
کارماشو پس میده یه روز هنوز نرسیده وقتش
یکی میاد بدتر از خودت روزی صد بار رنگ عوض کنه
بگی دوست دارم
فقط نگاهت کنه بگه عزیزم اینا توهمه
حالا ببین سنگ تر از دیوارهای دورمه دلم وقتشه بسازم تو تنهایی خودمو یکم
دورمو خلوت کنم با یه نور کم
واسه خودم بچینم به جات تو خونه رز و شمع
تو یه دشت پر گل بودی که آتیش تنش منم اون کوچ پرستویی که با تیر زدنش
اینکه آتیش تنت دیگه تقدیر توعه
اون تفنگ پر که خالی شد چرا دست توعه
