زندگی منه از عرفان واحدی
زندگی میکنم با هر فکری ک تو سر خودمه
خودم انتخاب کردم هر آدمی که الان دوروبرمه
اینقدی تلاش کردم بها دادم به کسی رو دردم نزاشت مرحم
زرنگ شدم پا پس نکشیدم چون دیدم نمک ریختن بجا چسب زخم
این آدما هرکاری بگی ازشون که بر میاد
تورو خط میزنن وا میدن به اون که نو از در میاد
محبت وظیفه میشه حالا چه کم باشه چه زیاد
از اول رسم این بوده محبت زیاد قلبو رسما
به همه خوبی کردم که الان ی آدم با کوه دردم
همه جوره اتو گرفتن که دیگه جلو جمع نمیخدم
دورم از سرصدا اون ادم تو ایینه قهره بام
نمیگم ناامیدم ولی دیگه سرده پام
عوض شدش ی چیزایی برام که فهمیدم باید از این حالم درام
اعتماد بی جا ادمای فیک که موقع نیاز از جلوت میشن غیب
تصمیم گرفتم باورش کنم که خودم واس خودمم تا تهش کلا
کسی نمیزاره یه لیوان دستم تا دوقرون پولو تو حلقومش کنم
این آدما هرکاری بگی ازشون که بر میاد
تورو خط میزنن وا میدن به اون که نو از در میاد
محبت وظیفه میشه حالا چه کم باشه چه زیاد
از اول رسم این بوده محبت زیاد قلبو رسما
