پر سهند
هرچی حس بینمونِ پَر
میدونم ندارم جایی توی قلبت
خودتو برسون به من
میترسم این خونه دیگه حس خونه نده
هرچی حس بینمونِ پَر
یکیمون انگار قلبشو کنده
جاش گزاشته گوله برف
از این به بعد توی سینت زمستونه سرده
خو گرفته دیگه دیوارا با مشتم
زورم به حسم نرسید غرورمو کشتم
یدونه تو مونده بودی توی این دنیا
توام زدی پشتم توام زدی پشتم
بیا پیشم بازم خنده هامو برگردون
آروم نشدم من بازم هرچی کردم دود
یه خونه چوبی واست اون گوشه ی قلبم بود
هنوزم هستش ولی درشو قفل کردم روت
جای تو که پر نمیشه
روزایی که بارون زده پشت شیشه
دادی قول که میشه
بمونی واسم همیشه
این بارو هر بارو هرروزی
بهم بهم زنگ بزن اگه مست بودی
بهت میرسم بازم هرجوری
دلتنگتم
اشکامونو آسمون دیده
مثل ابرا حالمون تیره
اینروزارو یادمون میره ولی
بهم سر بزن
