منو بکش از آرمین رازانی
منو صد بار کُشتی زنده کردی
کنارت از خودم حتی بُریدم
یه جوری جون به جونم کردی آخر
که هرچی دیدم از چشم تو دیدم
خلاصم کن که مجنونت نباشم
که این جون دادنا دیوونهگی نیست
نمردم تا بفهمی زندگیمی
نباشی این نمردن زندگی نیست
از رفتنت نگو
حالم بنده به تارِ مو
درد من و تو قصه ی دیروز و فردا نیست
واسه یه حالِ خوش
اصلا منو بُکُش
اما نگو چی بوده بین ما که حالا نیست
بعد تو تمام زندگی جون کندنه برام
غیر مرگم این شبا چی از خدا بخوام؟
چرا به گوش تو یه بار نمیرسه صدام؟
منو بُکُش لااقل یه لحظه زندگی کنم
منی که راضیام ازت به کُشتن خودم
منو بُکُش که دردمو شریکِ تو شدم
کِی قراره باورم کنی؟
از خودم جدا ترم کنی؟
آرزوی من همیشه اینه
من فقط شکنجه میدمت
کاش یه شب بمیرم از غمت
حال خوب من فقط همینه
بعد تو تمام زندگی جون کندنه برام
غیر مرگم این شبا چی از خدا بخوام؟
چرا به گوش تو یه بار نمیرسه صدام؟
منو بُکُش لااقل یه لحظه زندگی کنم
منی که راضیام ازت به کُشتن خودم
منو بُکُش که دردمو شریکِ تو شدم
