شبح از بردیار بهادر
کوچه ها رو قدم زدم واسه پیدا کردنت
حالا یه شبح شدم واسه تماشا کردنت
دیوارای این اتاق بدون تو فشرده میشن
نیستی و من انگاری باز دارم افسرده میشم
خسته ام از آدمکا
خسته ام از هرجایی که اثرت اونجا نباشه
خسته ام از اونی که باید بوده و حالا نباشه
خسته ام از یه جورایی حتی خودت
راستشو بخوای بگم خسته ام از چیزی که میخواستی بشم
رفتم از اونی که میشناختی یه شب
تو بساز شباتو با هر کی که دوست داری
میرم و یکی نمیشناختی میشم
اگه من دنیات نبودم واسه تو دنیا رو ساختم
قبل تو برنده بودم ولی خب بعد تو باختم
همه حرمتا انگاری داره شکسته میشه
وقتی من حس میکنم یکی دیگه نشسته پیشت
خسته ام از آدمکا
خسته ام از هرجایی که اثرت اونجا نباشه
خسته ام از اونی که باید بوده و حالا نباشه
خسته ام از یه جورایی حتی خودت
راستشو بخوای بگم خسته ام از چیزی که میخواستی بشم
رفتم از اونی که میشناختی یه شب
تو بساز شباتو با هر کی که دوست داری
میرم و یکی نمیشناختی میشم
