در شأن ما از کامبیز دانا
ناگهان از در درآمد آن بت سرمست ما
یک نظر بر ما فکند و دل ببرد از دست ما
گفتم از چنگش برون آرم دل گم گشته را
لیک شست زلف آن دلخواه شد پابست ما
آه و صد آه ازجفای چرخ بی سامان ما
دل پر از درد است از او، او کی کند درمان ما
سر فدای راه عشقت کرده بودم لاجرم
در غم هجران تو بر باد شد سامان ما
با دلم بازی کند چون کودکی نازک دلش
بی خبر از حال و روز گریه باران دلم
هر شب از سودای او خوابم پریشان میشود
میکشد در خواب هم نقش پریشان بر دلم
عمر رفت و از تو ما را صد پریشانی هنوز
وه چه عمر است این که حال ما نمی دانی هنوز
یک نظر دیدیم و دیدارت وزآن عمری گذشت
دیدها بر هم نمی آید ز حیرانی هنوز
دردمندم از لب لعلت بده درمان ما
خود نمی آید به سر این درد بی درمان ما
کس چو من در عاشقی جان و جهانی رو نباخت
عشق روی دوست آید آیتی درشا َن ما
